Παρασκευή, 03 Ιουνίου 2016 20:45

Ομιλία εις τον Άγιο Μάξιμο Γραικό! Φίλοι Αγίου Όρους Ευβοίας.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

 Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος           

   Δοξολογώντας τον Τριαδικό Θεό, αναπέμπω τις ευχαριστίες μου πρώτα σε Εκείνον και έπειτα στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Χαλκίδος κ.κ. Χρυσόστομο, ο οποίος μου ανέθεσε αυτήν την τιμητική διακονία. Χαιρετίζω και καρδιακώς προσεύχομαι, όπως στηρίζει η Παναγία τους εργάτες του Περιβολιού της, τους Φίλους Αγίου Όρους Ευβοίας «Παναγία η Πορταΐτισσα».

 Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού!

   Ο Άγιος Μάξιμος ο Γραικός, υπήρξε τέλειος μιμητής του Χριστού, φίλος και αδελφός Του, έζησε την εσταυρωμένη ζωή, βάσταζε τα στίγματα του Κυρίου στο σώμα του.

 Το όνομα Μάξιμος ετυμολογικά σημαίνει Μέγιστος. Η επωνυμία Γραικός αποδεικνύει την συνείδηση ότι ήταν Έλληνας και ότι ανήκε στον περιούσιο αυτό λαό και ότι μόνο αυτό αρκούσε να του δώσει κύρος, γι αυτό αναφωνούσε:

«ΕΛΛΗΝ ΕΙΜΙ ΚΑΙ ΕΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΩΡΑ ΕΓΓΕΝΝΗΘΗΝ ΚΑΙ ΑΝΕΤΡΑΦΗΝ ΚΑΙ ΕΚΑΡΗΝ ΜΟΝΑΧΟΣ».

   Η θεία Πρόνοια ευδόκησε να δεχθεί ο όσιος Μάξιμος υπερφυσικούς πειρασμούς και ίσως κάποιοι μελετώντας την ζωή του Αγίου, να διερωτηθούν γιατί ο Θεός να επιτρέψει τέτοιου είδους θλίψεις.

  Ο γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός  μας λέγει:

1) Άλλοι είναι οι πειρασμοί των αγωνιστών για να προσθέσουν πρόοδο και να προφυλάσσονται από τα βλαβερά και επικίνδυνα,

 2) διαφορετικοί αυτών που απομακρύνονται και πλανώνται, ώστε να πλησιάσουν στον Θεό,

3)  διαφορετικοί  οι πειρασμοί των τελείων για να τους προβάλλει η Εκκλησία ως στήριγμα των πιστών και ως παράδειγμα προς μίμηση.

 Η 3η μερίδα περιλαμβάνει και τον Άγιο Μάξιμο.

   Ο Άγιος με την χάρη του Θεού αναδείχτηκε έτοιμος, ταπείνωσε, κένωσε τον εαυτό του και γι αυτό δοξάστηκε και μετά τον θάνατό του με την άκτιστη, άφθαρτη δόξα του Θεού.

  Ήταν σοφός, λόγιος, αλλά και ακτήμων μοναχός, ποιμένας που αγάπησε τον άνθρωπο και έδωσε όλο το είναι του σε αυτήν την υψηλή διακονία. «Τι γλυκύτερον μέλιτος; και τι ισχυρότερον λέοντος;» Κριτ. ιδ. 18. Σε εποχή πνευματικής πτωχείας, έδωκεν ο Θεός τον Μάξιμο, Καθοδηγητή του Ρωσικού λαού, διά του λόγου του γραπτού τε και προφορικού, ώστε να χορτάσει και να ξεδιψάσει τον λαό του Θεού.

  Ο Άγιος Μάξιμος κατά κόσμον Μιχαήλ Τριβώλης, γεννήθηκε από γονείς ευγενείς και ευσεβείς στην Άρτα το 1470 μ.Χ. από εκείνους διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα αλλά και τα νάματα της πίστεως. Συνεχίζει τις σπουδές του στην Κέρκυρα και στην Ιταλία ολοκληρώνει με θαυμαστή οξύνοια Θεολογία, Φιλοσοφία, Αρχαία Ελληνικά, Λατινικά και ξένες γλώσσες.

  Στα 35 του έρχεται στο περιβόλι της Παναγίας στην Ι.Μ. Βατοπεδίου για 10 έτη, υπηρετεί ταπεινά αποδεικνύει τον σεβασμό και την υπακοή του στους πατέρες. Εξαιτίας της σπουδαίας μόρφωσης και αρετής του, αποκτά κύρος και φήμη σε όλο το Άγιον Όρος.

  Με εντολή της Συνάξεως αποστέλλεται στη Ρωσία. Ο σκοπός να γίνει φορέας ορθοδόξου φρονήματος, μεταφράζοντας και διορθώνοντας Εκκλησιαστικά Κείμενα. Η ευθύτητα του δεν τον απέτρεψαν να σχολιάσει τα κακώς κείμενα Α) Εκκλησίας και Β) Εξουσίας.

Α) Την εποχή αυτή στην πνευματική ζωή της Ρωσίας επικρατούσαν δύο τάσεις σχετικά με τον μοναχισμό. Η μία υποστήριζε ότι τα μοναστήρια δικαιούνταν να έχουν μεγάλη κτηματική  ιδιοκτησία που θα περιλάμβανε χωριά και δούλους χωρικούς. Η άλλη ακολουθούσε την ησυχαστική παράδοση του Αγίου Όρους, φρονώντας ότι οι μοναχοί δεν πρέπει να μπλέκονται σε μέριμνες βιοτικές και να αντιδικούν με τους χωρικούς για πράγματα υλικά.

   Ο Μάξιμος –χωρίς να ταχθεί με κανέναν υποστήριζε τις σωστές απόψεις της Ορθοδοξίας για την περιουσία. Τόνιζε πως η Εκκλησία δικαιούται να έχει κτηματική περιουσία για τα απολύτως αναγκαία πράγματα και για τη διενέργεια αγαθοεργιών. Χτυπούσε όμως τον υπερβολικό πλούτο ο οποίος, έλεγε, διαφθείρει τον άνθρωπο και σκοτίζει το νου του.

Β) Αφορμή για την σύγκρουση με την πολιτική ηγεσία δόθηκε όταν ο ηγεμόνας θέλησε να χωρίσει την ευσεβή σύζυγό του Σολομονή, επειδή δεν έκανε παιδιά για να αφήσει διάδοχο, και να παντρευτεί την Λιθουανή ετερόδοξη Ελένη. Ο Μάξιμος αντιτάχθηκε. Αυτή του η στάση προκάλεσε τη δυσμένεια του ηγεμόνα απέναντί του.

  Έτσι μεταξύ του 152425 διατάχθηκε η σύλληψή του. Του επιφυλάχθηκε μια θεαματική δίκη. Οι κατηγορίες εναντίον του ήταν χαλκευμένες και ψεύτικες. Τον κατηγόρησαν και του καταλόγισαν αίρεση, μαγεία, κατάκριση και συνωμοσία κατά του ηγεμόνα, κατασκοπεία υπέρ του Τούρκου σουλτάνου, κατάκριση για την αντικανονική διακοπή των σχέσεων της Ρωσικής Εκκλησίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, κατάκριση εναντίον των μοναστηριών και της Εκκλησίας για τις κτίσεις της σε γη και δούλους χωρικούς και άλλα διάφορα.

   Έτσι τον καταδίκασαν σε εγκλεισμό στη μονή Βολοκαλάμσκ ως αιρετικό και ως αμετανόητο αμαρτωλό. Εκεί τον οδήγησαν σιδηροδέσμιο σε απομόνωση και τον παρέδωσαν στην εκδίκηση των μοναχών που τόσο είχε ελέγξει. Το χειρότερο ήταν ότι του απαγόρευσαν τη Θεία Κοινωνία και τη συμμετοχή του στις ακολουθίες του Ναού.

  Έξι χρόνια πέρασε ο όσιος Μάξιμος σε αυτή τη σκληρή σκλαβιά ανάμεσα σε εχθρικούς προς αυτόν μοναχούς σε ένα υγρό και στενό κελί, όπου υπέμεινε την πείνα, το κρύο, τη δυσωδία, και την στέρηση ασχολίας. Επί πλέον του αφαίρεσαν τα βιβλία και του απαγόρευσαν να γράφει. Η μόνη του παρηγοριά ήταν η θερμή και αδιάλειπτη προσευχή του.

  Ο Κύριος όμως δεν τον εγκατέλειψε. Παρουσιάστηκε σε αυτόν άγγελος Κυρίου στη φυλακή ο οποίος τον στερέωσε στην υπομονή λέγοντάς του: «Υπομονή, γέροντα. Με αυτά τα πρόσκαιρα βάσανα θα λυτρωθείς από τα αιώνια». Παρηγορημένος από αυτή την ουράνια επίσκεψη ο Μάξιμος ευχαριστούσε από τα βάθη της καρδιάς του τον Κύριο και εξύμνησε το παράκλητο Άγιο Πνεύμα με ένα Κανόνα τον οποίο βρήκαν γραμμένο με κάρβουνα στον τοίχο του κελιού του. Αρχίζει με τις λέξεις: « μάννα τν σραλ πάλαι ν ρήμ θρέψας…».

 Ο Μάξιμος παρέμεινε φυλακισμένος για 23 ολόκληρα χρόνια. Η εκδικητικότητα των κρατούντων δεν κάμφθηκε με τίποτε.

      Η δικαίωσή του

  Μόλις το 1548 ο Άγιος Μάξιμος απελευθερώνεται και έρχεται να ζήσει στη μονή Αγίας Τριάδος έξω από την Μόσχα, στο σημερινό Ζαγκόρσκ, την οποία είχε ιδρύσει ο όσιος μοναχός Σέργιος. Ήταν αποκαμωμένος από το βάρος των δεσμών και τη ζοφερή φυλακή, από τις εσωτερικές και εξωτερικές θλίψεις και τα βάσανα. Έτσι έμεινε στη Ρωσία και αναπαύθηκε στα 1560, στις 21 Ιανουαρίου, σε ηλικία 90 χρόνων, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο συγγραφικό έργο.

Στις πρώτες εικόνες μετά την κοίμησή του αγιογραφείται ως σοφός, αργότερα με φωτοστέφανο ως «άγιος Πατέρας» των Ρώσων. Παριστάνεται με μεγάλα γένια, ασπρομάλλης, κρατώντας βιβλίο ή ειλητάριο με γραμμένη την φράση, «Πίστις χωρίς των έργων νεκρά εστίν», η οποία ερμηνεύτηκε ως αιχμή κατά της τυπολατρίας του κλήρου και της συγκέντρωσης μεγάλης περιουσίας των μοναστηριών, αλλά και κατά της κακοδιοικήσεως του ηγεμόνα της Ρωσίας.

  Αναφέρονται πολλές θαυματουργικές ιάσεις προσώπων που έπασχαν από διάφορες ασθένειες.    Ο άρχοντας Αλέξιος Ιβάνοφ, που ήταν πολύ άρρωστος, δεκαέξι χρόνια μετά την κοίμηση του αγίου Μαξίμου θεραπεύτηκε με τις ευχές του, τρώγοντας κόλλυβα μετά την τέλεση της μνήμης του αγίου.

  Το 1561 επί πατριάρχου Νίκωνος κάποιος ήλθε να εκπληρώσει ένα τάμα στην Λαύρα του Αγίου Σεργίου. Μετά την παράκληση που έψαλε στο παρεκκλήσι κουρασμένος κάθισε πάνω στην πλάκα ενός τάφου. Ξαφνικά κάποια δύναμη τον έριξε κάτω και κτύπησε πάρα πολύ. Αφού με δυσκολία πλησίασε, ρωτούσε τους ανθρώπους σε ποιόν ανήκε ο τάφος. Του απάντησαν: «Του μοναχού Μαξίμου του Γραικού». Τότε ζήτησε συγχώρηση από τον άγιο, έκανε παννυχίδα προς αυτόν και έγινε τελείως καλά.

Ο διακονητής Ιωάννης δεν πίστεψε στο θαύμα και με υπερηφάνεια κάθησε πάνω στον τάφο. Τρεις φορές έπεσε κάτω και τραυματίστηκε πολύ σοβαρά στο πρόσωπο. Συναισθάνθηκε το σφάλμα του και παρακάλεσε τον Κύριο στρεφόμενος στην εικόνα του να τον συγχωρήσει. Κοιμήθηκε και είδε κάποιον άγνωστο μοναχό να προσεύχεται προς τον Χριστό. Τον ρώτησε ποιός είναι, και του απάντησε: «Εγώ είμαι ο Μάξιμος ο Γραικός». Τότε ο Ιωάννης του ζήτησε συγχώρηση. Ο άγιος Μάξιμος του είπε με οργή: «Γιατί με ατιμάζεις; Άκουσες ότι την ίδια ημέρα κτύπησε ο άνθρωπος που κάθησε πάνω στον τάφο μου. Ιδού, για την απιστία σου τιμωρήθηκες όπως έπρεπε».

  Οι Ρώσοι τον θεωρούν 2ο Φωτιστή τους. «Μέσω Μαξίμου γνωρίσαμε τον Θεό».

Επίσημα η Αγιοκατάταξη του Αγίου Μαξίμου επήλθε το 1988.

  Εκείνο που εντυπωσιάζει στον Άγιο είναι πως κι αν απέθανε ζει, στα βιβλία. Τα συγγράμματα του παραμένουν επίκαιρα. Ζει στο σημερινό γίγνεσθαι της απανταχού γης Ορθοδόξου Εκκλησίας. Απέδειξε περίτρανα, πόσο αξίζει ένας άνθρωπος να εντρυφά στο λόγο του Θεού και να τον διαδίδει. «Μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν». (Λουκ. ια. 28). Τρισμακάριοι οι εντρυφώντες και διατρανώνοντες αυτόν.

  Με το σαφή και χαριέστατο και πνευματικό λόγο του, «απεξέδυσε από τα ειδωλολατρικά στοιχεία την σύγχυση της Πίστεως των ανθρώπων των ήμερων εκείνων και προσέφερε ανόθευτη τη θεία διδασκαλία.

   Διδαχές Αγίου:   «Λόγος Ζ΄ – Περί πειρασμών κατά την διάρκεια των ονείρων»

  «Επειδή μέσα σου, θεομίσητε (διάβολε), βρίσκεται ο σπόρος κάθε ανομίας, θες να παραπλανήσεις τις ψυχές των ανθρώπων, άλλοτε με την βοήθεια των άστρων και άλλοτε με διαφόρων ειδών μαγείες, όπως με το πέταγμα των πουλιών, την νεφελοσκοπία, τα μάγια με το κριθάρι, το αλεύρι, τα όσπρια, την κίνηση του ματιού η το διάβασμα της παλάμης. Με όλα αυτά, ρίχνεις τους ανόητους στις φλόγες των υποχθονίων βασάνων… Μη με παραπλανάς αναφέροντας τον Δανιήλ και τον Ιωσήφ, πού λόγω της τελείας αρετής τους έλαβαν άνωθεν την σοφία να ερμηνεύουν τα όνειρα, τα οποία είδαν οι άρχοντες με την θεία πρόνοια. Δεν είμαι άξιος ούτε της σκιάς αυτών των αγίων ανδρών εξαιτίας των πτώσεων στην αμαρτία. Αυτοί ομοίαζαν με τους ασωμάτους Αγγέλους, εγώ όμως μόνο ως προς την εξωτερική μου μορφή και την σκέψη μου διαφέρω από τα άλογα ζώα, ενώ τους μοιάζω ως προς όλα τα άλλα, και κυρίως ως προς τα πάθη και τις επιθυμίες μου.                                                                                          Πηγή: Άπαντα Αγίου Μαξίμου Γραικού Λόγοι, Τόμος Α΄

   Ο Μάξιμος ήταν ιδιαίτερα δυσαρεστημένος με τον κλήρο.
«Ποιος μπορεί να θρηνήσει πλήρως το σκότος που κάλυψε την γενεά μας! Οι ασεβείς περπατούν σαν λιοντάρια που βρυχούνται και απομακρύνουν από τον Θεό τους ευσεβείς, ενώ οι ποιμένες μας είναι πιο αναίσθητοι και από τις πέτρες. Βολεύτηκαν καλά και σκέπτονται μόνο για το πώς να σώσουν τον εαυτό τους… Δεν υπάρχει κανείς που θα συμβούλευε επιμελώς και θα νουθετούσε τους υβριστές, θα παρηγορούσε τους ταπεινούς, θα προστάτευε τους αδύναμους, θα στηλίτευε όσους αντιστέκονται στον λόγο της ευσεβείας, θα συγκρατούσε τους αισχρούς, θα καθοδηγούσε όσους έφυγαν από την αλήθεια και τον τίμιο τρόπο της χριστιανικής ζωής. Κανείς δεν θα αρνηθεί το αξίωμα του ιερέα από σωφροσύνη, κανείς δεν το ζητεί από θείο ζήλο για να διορθώνει τους άνομους και υβριστές. Αντιθέτως όλοι είναι έτοιμοι να το αγοράσουν δίνοντας μεγάλα δώρα και θέλοντας να ζήσουν τιμώμενοι και ευχαριστημένοι».

        Στον ΚΣΤ λόγο του «ΠΕΡΙ ΠΡΑΞΕΩΝ ΚΑΙ ΑΤΑΣΘΑΛΙΩΝ ΤΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ»,                   ο Μάξιμος γίνεται στηλιτευτής κάθε ανώτατης εξουσίας. Παριστάνει το κράτος με την μορφή μιας γυναίκας που κάθεται στο σταυροδρόμι. φοράει μαύρο ρούχο, έχει το κεφάλι σκυμμένο μέσα στις παλάμες και τα γόνατά της και κλαίει απαρηγόρητα περιτριγυρισμένη από άγρια θηρία. Στην επίμονη ερώτηση του Μαξίμου περί του ποια είναι η γυναίκα απαντά:
«Εγώ, ω ξένε, είμαι μία από τις ευγενείς και ένδοξες θυγατέρες του Ουρανίου Βασιλέως. Το όνομά μου είναι Βασιλεία, αλλά ονομάζομαι και εξουσία και κυριαρχία και δικαιοσύνη.. Αυτή την υπέροχη ονομασία την έλαβα από τον Ύψιστο επειδή όσοι με κατέχουν θα πρέπει να είναι φρούριο και στήριξη για τους υπηκόους τους και όχι όλεθρος και ακατάπαυστη ατασθαλία. Αυτήν την σημασία έχει το όνομα Βασιλεία.».
«Οι σημερινοί κυβερνήτες από σκληρότητα δεν δέχονται καθόλου τις καλές συμβουλές αυτών που θέλουν το καλό τους. Επειδή αυξήθηκαν υπερβολικά τα πάθη τους, με κατέστησαν τελείως ανίκανη και με ατίμασαν. Ελάχιστοι όμως είναι αυτοί που πραγματικά θα με φρόντιζαν, θα με στόλιζαν. Αυτός ο έρημος δρόμος που βλέπεις, είναι ο τελευταίος ακόλαστος αιώνας, που στερείται ήδη από ευσεβείς βασιλείς, επειδή όλοι ασχολούνται τώρα με τα δικά τους και όχι με τα θεία.                          Δεν έχω τον Νάθαν, που με τη σοφή παραβολή νουθέτησε τον βασιλέα Δαυίδ. Δεν έχω ζηλωτές, σαν τον Ηλία και τον Ελισαίο, που δεν δείλιασαν μπροστά στους ανόμους βασιλείς της Σαμάρειας.  Δεν έχω τον μέγα Ιωάννη τον Χρυσόστομο, που δεν υπέκυψε στην προσβολή και δεν αγνόησε τα ζεστά δάκρυα της άμοιρης χήρας, αλλά στηλίτευσε την φιλαργυρία και την απληστία της βασίλισσας Ευδοξίας. Αφού λοιπόν δεν έχω πλέον αυτούς τους αγωνιστές και ζηλωτές μου, δεν είναι δίκαιο να μοιάζω με χήρα γυναίκα και να κάθομαι στον έρημο δρόμο του τωρινού ακόλαστου αιώνα; Αυτές είναι οι δυστυχίες μου, που αξίζει να προκαλούν πολλούς θρήνους.

    Από τα στηλιτευτικά του συγγράμματα κάποια αφορούν τα ήθη της τότε Ρωσικής κοινωνίας.      Σ’ αυτά ελέγχει την εξωτερική επίπλαστη ευλάβεια και την απουσία εσωτερικού πνευματικού αγώνα. Τονίζει ότι οι άνθρωποι παροργίζουν τον Κύριο, όταν ενώ προσφέρουν «καλλίφωνους ύμνους, κωδωνοκρουσίες, και βαρύτιμο στολισμό στις εικόνες, δεν ελεούν τους πτωχούς και τα ορφανά και δεν απέχουν από το ψέμα και τα ελαττώματα.
  

 Σε ένα έργο του με τίτλο «Λόγος ως εκ προσώπου της Θεοτόκου» προς τους πλεονέκτες και γεμάτους με κάθε κακία που ελπίζουν να ευαρεστήσουν με μεγάλους κανόνες, παρουσιάζει την Θεοτόκο να ομιλεί και να λέγει στον Χριστιανό. «Το συχνό σου Χαίρε θα γίνει ευχάριστο σε μένα, όταν απέχεις από το μίσος, το ψεύδος και την κλοπή των ξένων υπαρχόντων, δεν διαφέρεις από τον ειδωλολάτρη, έστω και αν καυχάσαι με το Βάπτισμα. Εγώ δεν σε εισακούω, έστω και αν ψάλλεις αμέτρητους κανόνες και τροπάρια με όμορφη και δυνατή φωνή».
     Ο Μάξιμος κατέκρινε τις διάφορες δεισιδαιμονίες, που παρατήρησε στην Ρωσική κοινωνία.           Στον λόγο του «Περί Θείας Προνοίας και κατά των Αστρολόγων» σημειώνει:
«Μοναδικός απλανής αστέρας, ο οποίος σε οδηγεί προς την εργασία των οσίων αρετών, γνώριζε ότι είναι ο θείος και πάντοτε αγνός φόβος. Απ’ αυτόν πάντοτε να κρατείσαι ισχυρά πλέοντας ευθέως προς τον ουράνιο ακύμαντο λιμένα. Έτσι μοναδικός ολέθριος πλανήτης, που σε οδηγεί με μεγάλη ορμή στους κρημνούς και τις αβύσσους των κακών, είναι ο παμμίαρος δαίμων, ο όποιος σε απεδίωξε παλαιά από την Εδέμ με την βρώση του καρπού και τώρα πάλι προσπαθεί να σε αποκόψει από τον Δεσπότη Χριστό, τον Θεό σου, με την ολέθρια διδασκαλία των αστρολόγων…»

Στη συνέχεια παραθέτω έναν βίο Αγίου τον οποίο συνέγραψε, στον οποίο αποδεικνύεται η λογοτεχνική του δεξιοτεχνία.  «ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΓΡΑΙΚΟΥ ΔΙΗΓΗΣΗ ΑΥΤΟΠΤΟΥ ΣΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΚΑΠΟΙΟΥ ΝΕΟΦΑΝΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΗ».

“Ήταν κάποιος νέος πολύ ευσεβής, στολισμένος με εξωτερική εμφάνιση και είχε άφθονες ψυχικές αρετές, πιστός χριστιανός. Δεν είχε πλήρη μόρφωση, αλλά κατά νου είχε αξιέπαινα έθιμα. Και συνεχίζει: Ήταν σκλάβος ενός πλούσιου Αγαρηνού και βοσκούσε τα πρόβατα εκείνου σε εύφορα λιβάδια”.

Στη συνέχεια παρουσιάζει την όμορφη κόρη του Τούρκου, που αγαπά παράφορα τον νεαρό βοσκό, ο οποίος όμως αρνείται να την παντρευτεί, αν πρώτα δεν βαπτιστεί χριστιανή.

“Εκείνη, ερωτευμένη και μαγεμένη από την ομορφιά και τη λεβεντιά του χριστιανού νέου, συμφωνεί ν’ αλλαξοπιστήσει. Για χάρη του κάνει τα πάντα και τελικά αποφασίζουν να φύγουν μαζί έξω από την πόλη. Θέλουν να πάνε όσο το δυνατόν πιο μακριά από τους γονείς και το σπίτι τους”.

“Αλλ’ ο βλέπων όλα τα καλά με ζηλόφθονο μάτι, δεν άφησε έξω από τα δικά του ζηλόφθονα δίχτυα και αυτή την υπόθεση. . Και συνεχίζει παραβάλλοντας τα ζηλόφθονα δίχτυα και τις μηχανορραφίες του Σατανά με το κατόρθωμα του διαβολικού Τούρκου, που κατάφερε τελικά να τους ανακαλύψει στο δάσος και να τους συλλάβει”.

Παρατηρούμε ότι ο Μάξιμος εκφράζεται με λογοτεχνική διάθεση, χρησιμοποιώντας χαριτωμένες εκφράσεις που θυμίζουν προχριστιανικούς ψαλμούς, όπως π.χ. ο γονέας του κοριτσιού σαν το πεινασμένο θηρίο που κατευθύνεται για κυνήγι μετά από αλλεπάλληλες προσπάθειες τους βρήκε κρυμμένους σε κάποιο δάσος σαν τα άκακα νεαρά ελάφια που κρύβονται από το θηρίο.

” Ο Αγαρηνός, πνέων μένεα, μόλις τους ανακάλυψε τραυμάτισε βάναυσα με φοβερό ξυλοδαρμό τον νεαρό βοσκό, γιατί δεν ήξερε ότι τα δύο παιδιά, παρά τον παράφορο έρωτά τους, ήταν ακόμη αγνά.

Ο Τούρκος έδεσε το βοσκό σφιχτά και τον ξανάφερε στο σπίτι του. Εκεί έμεινε άναυδος όταν πληροφορήθηκε από την ίδια του την κόρη ότι ο βοσκός ήταν αγνός και εγκρατής και ότι χάρη σ’ αυτόν παρέμεινε αγνή και ανέγγιχτη. Αμέσως γαλήνεψε και αντιμετώπισε ψύχραιμα την κατάσταση. Θαύμασε τη δύναμη της εγκράτειας του νεαρού υποτακτικού του και μεταβλήθηκε από οργίλος εκδικητής σε πράο υποψήφιο πεθερό.

Προσπάθησε με γλυκά λόγια να κάνει το βοσκό να δεχθεί τις προτάσεις του λέγοντας: Να απαρνηθείς, ώ καλό μου παιδί, τη δική σου πατρική πίστη, να δεχθείς τη δικιά μου και να είσαι όπως εγώ και θα δέσω εσένα με την κόρη μου που επιθυμείς με γάμο, και θα σε κάνω γενικό κληρονόμο όλων των κτημάτων μου.

Αλλά οι προτάσεις του Τούρκου κρίθηκαν απαράδεκτες από το νεαρό βοσκό. Το χριστιανόπουλο, ακούγοντας ότι ο Τούρκος του έδινε την κόρη και την περιουσία με την προϋπόθεση ν’ απαρνηθεί τη χριστιανική πίστη του, σηκώθηκε με ορμή όρθιος και η ύπαρξή του πλημμύρισε ευθύς από το Άγιο Πνεύμα. Φλογίστηκε και φωτίστηκε η αγνή του ψυχή με τη θεϊκή αγάπη και, ως φυσικό επακόλουθο, του γεννήθηκε η υπέροχη και υπέρτατη επιθυμία του μαρτυρίου. Θεία ακτινοβολία τον περιέλουσε και έλαμψε ολόκληρος”.

Η απάντηση του νέου είναι μαχητική και μακροσκελής και συνεχίζει αποφασιστικά και εμφατικά με τη διατύπωση της ομολογίας πίστεώς του: «Εγώ την πίστη στο Θεό μου θα την διαφυλάξω αγνή, όσο έχω τις δυνάμεις μου, εσένα και τα πλούτη και την κόρη σου, και την ίδια την πλάνη του άθεου Μωάμεθ με χαρά την εξεμώ».

Ο Αγαρηνός εκνευρίσθηκε σφόδρα και όπως ένας λυσσασμένος σκύλος επιτέθηκε κατά του νεαρού και άρχισε να τον κτυπά με γροθιές και κλωτσιές. Ύστερα του έβαλε σχοινί στο λαιμό και δένοντας τα χέρια πίσω τον έσυρε απάνθρωπα και τον παρουσίασε στο δικαστή. Οι λόγοι και οι αιτίες της παραπομπής του γενναίου και θεοσεβούς νέου είναι οι ίδιες οι κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν: ληστεία, απαγωγή και βλασφημία. Οι δύο πρώτες κατηγορίες όμως δεν θα γίνουν αποδεκτές από τον κατή. Γι’ αυτόν ικανοποιητική, για να προχωρήσει στην καταδίκη του νέου, είναι η τρίτη κατηγορία.

“Στο δικαστήριο ο κατής προσπαθεί να καλοπιάσει και να πείσει τον αξιόλογο νεαρό με υποσχέσεις, γλυκόλογα και δολοπλοκίες. Επιδίωξε να πετύχει τα ακατόρθωτα. Προσπάθησε να αποδειχθεί πιο αποτελεσματικός από τον προσβεβλημένο Τούρκο πατέρα”.

Ο δεξιοτέχνης του ωραίου λόγου, Μάξιμος, συνεχίζει:

” Προσπαθούσε ο κατής να αφανίσει τον ψυχικό στύλο του εξαίρετου νέου, αλλά συνάντησε σ’ αυτόν αμετακίνητο βουνό, το οποίο και προσπαθούσε να μετακινήσει από τη θέση του και σαν να ήθελε με την βελόνα να ελέγξει τον σκληρότατο αδάμαντα.

Όταν ο κατής βεβαιώθηκε ότι με κανέναν τρόπο, με καμία υπόσχεση και με κανένα επιχείρημα ή και βασανιστήριο, δεν θα μπορούσε να κάμψει την πεποίθηση του εξαίρετου νέου, διέταξε να τον θανατώσουν μαρτυρικά.

Του πέρασαν το σχοινί στο λαιμό. Στη συνέχεια τον σήκωσαν σιγά-σιγά από τη γη και τον κατέβαζαν κάτω απότομα”.

Η λύση

“Τρεις φορές μαρτύρησε κατ’ αυτόν τον τρόπο και την τρίτη φορά πέθανε. Η χαρά του μάρτυρα που πραγματοποιεί την υπέρτατη θυσία για το Χριστό, πηγαίνοντας να κατακτήσει την ουράνια ζωή, διακρινόταν εκείνη τη στιγμή στο τελευταίο βλέμμα του θνητού από τη γη προς τον Ουράνιο Πατέρα”.

Η θρησκευτική αποκορύφωση του δράματος: Τρεις φορές ομολόγησε το Χριστό και τρεις φορές πέθανε γι’ Αυτόν είναι μια συγκλονιστική έκφραση που αποκαλύπτει και το μεγαλείο της αγνής ψυχής του.

Το συμπέρασμα – δίδαγμα

Ο Μάξιμος τελειώνει τη μοναδική αυτή διήγηση – μαρτυρία από τη ζωή του στην πατρίδα του με τη διατύπωση ενός τελικού διδάγματος. Σημειώνει ότι αποτελεί ντροπή για τη χριστιανική συμπεριφορά ο παράνομος δεσμός δύο νέων. Και τονίζει ότι σύμφωνα με το ορθόδοξο δόγμα, αν δε συναφθεί νόμιμος γάμος, είναι προτιμότερο, ως ευσεβείς και πιστοί χριστιανοί, να διαλογιζόμαστε και να ζούμε με βάση την αιδώ και την αγνότητά μας. Είναι προφανές ότι η διήγηση έχει γραφεί ειδικά για να διαβαστεί από το ρωσικό λαό.

    Περαιώνοντας την φτωχή ομιλία μου, ζητώ συγγνώμη από τον Όσιο Μάξιμο για την αδικία που του προσφέρω μη καταφέρνοντας να περιγράψω όπως αξίζει στο βάθος αλλά και το ύψος της ζωής του, τους θησαυρούς της σοφίας του. Ελπίζω όμως πως δεν συμφέρει μόνο να γνωρίσουμε τον βίο του Αγίου εξωτερικά, όσο μετράει να τον βιώσουμε πνευματικώς εσωτερικά, τον σκοπό για τον οποίο έζησε και να ακολουθήσουμε το δρόμο του, τις αρετές που θα μας ενώσουν με τον Θεό και θα μας οδηγήσουν στη Βασιλεία των Ουρανών, συντροφιά με τους Αγίους και τους Αγγέλους. Αμήν!

 Ως επίλογο θα αναγνώσω στην αγάπη σας, ένα ποίημα το οποίο απαντά στις αντιφάσεις και στις απορίες της ζωής, το οποίο ανταποκρίνεται και στην Σταυρική πολιτεία των Αγίων:

 

Ζήτησα από το Θεό να μου δώσει δύναμη,

κι Αυτός που έδωσε δυσκολίες για να τις ξεπεράσω.

Του ζήτησα σοφία,

κι Αυτός μου έδωσε προβλήματα να μάθω να λύνω.

Του ζήτησα θάρρος,

κι Αυτός μου έδωσε κινδύνους να ξεπερνώ.

Του ζήτησα αγάπη,

κι Αυτός μου έδωσε προβληματικά άτομα να βοηθώ.

Του ζήτησα χάρες

κι Αυτός μου έδωσε ευκαιρίες να εκμεταλλευτώ.

Απ' ότι ζήτησα δεν πήρα τίποτα - τίποτα από αυτά που ήθελα

Πήρα όμως τα πάντα - αυτά που πραγματικά χρειαζόμουνα.

Η προσευχή μου εισακούστηκε!

 

 

Εφημέριος Ι.Ν. Παναγίας Παραβουνιώτισσας

 

     π. Χαράλαμπος Ραμαντανάκης                                                      Δευτέρα  9 Μαΐου 2016, Χαλκίδα

Διαβάστηκε 1318 φορές
София plus.google.com/102831918332158008841 EMSIEN-3