Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012 01:21

15/8/2012 κοιμήθηκε ο 1ος εφημέριος της ενορίας μας π. Δημήτριος.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

        Σήμερα αποχαιρετήσαμε με τιμές και σε κλίμα συγκίνησης τον πρωτοπρεσβύτερο π. Δημήτριο Παράκατη. Ήταν παρών στην κηδεία του ταπεινού λευίτη ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος και  15 ιερείς της Μητροπόλεως.

        Με δακρύβρεκτα μάτια και με περισσή αγάπη ο Επίσκοπος μας ανέφερε στον επικήδειο λόγο του, τους σταθμούς της πολύκαρπης ποιμαντικής πορείας του π. Δημητρίου, την γνωριμία του ως παιδί με τον Εφημέριο της Ενορίας Βασιλικού Κοιμήσεως της Θεοτόκου και τα χαρίσματα τα οποία διέκριναν τον κεκοιμημένο αδελφό μας. Ο π. Δημήτριος ήταν κτήτορας του 2ου Ενοριακού Ναού Αγίου Ιωάννη του Ρώσου, με την συμπαράσταση και του Μητροπολίτη Χαλκίδος του Χρυσοστόμου του Α΄. Ανήγειρε εξωκλήσι εις τιμή του Αγίου Νεκταρίου, Δημιούργησε κατηχητικό σχολείο με μεγάλο αριθμό μαθητών, ομάδες μελέτης Αγίας Γραφής και δεν παρέλειπε και το φιλανθρωπικό έργο. Ίσως γι αυτό η Παναγία τον πήρε κοντά της την ημέρα που η Εκκλησία μας τιμά την Κοίμησή της, αφού και εκείνος με τον ζήλο του αγωνίσθηκε να επιτελέσει όσο μπορούσε καλλίτερα το έργο του.

         Μεγάλο πλήγμα στην ιερατική του σταδιοδρομία ήταν ένα ατύχημα το οποίο τον κατέβαλε πολύ. Μετά από 30 χρόνια διακονίας στο Βασιλικό, μεταφέρεται στην Ενορία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου Αμαρύνθου όπου υπηρετεί 7 χρόνια με καλοσύνη και ευγένεια έως της τοποθετήσεως στη θέση αυτή του π. Κυριάκου Κοκκάλα., πάλι γίνεται η μετάθεσή του στην Ερέτρια στην Ενορία Παναγίας Παραβουνιώτισσας για άλλα 6 χρόνια όπου και συνταξιοδοτείται βοηθώντας με την μεγάλη του πείρα τον νέο εφημέριο π. Χαράλαμπο Ραμαντανάκη να ξεκινήσει διαδικασίες για την ανέγερση ενός Ναού συλλέγοντας τα πρώτα χρήματα και προετοιμάζοντας τους κατάλληλους συνεργάτες για το έργο αυτό.

Η ΠΗΓΗ ΤΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΟΥ

του Γ.Βερίτη

 

Την πηγή του χωριού μου με τα λούλουδα γύρω,

που σκορπούσανε πάντα το λεπτό τους το μύρο,

την πηγή του χωριού μου δεν την έχω ξεχάσει

κι ας μ΄ασπρίσαν τα τόσα χρόνια πούχουν περάσει.

 

Στην πηγή του χωριού μου μενεξέδες ανθούσαν,

και στα δυο της πλάτάνια τα πουλιά κελαηδούσαν.

Στα καθάρια νερά της τρέχαμ΄όλοι το δείλι

απ' τ΄αλώνια γυρνώντας με φρυγμένα τα χείλη.

 

Κι ο παπάς του χωριού μας με την άσπρη γενειάδα,

που κρατούσε της πίστης την ακοίμητη δάδα,

 χαιρετώντας μας όλους κάθε βράδυ περνούσε

κι' η καμπάνα σε λίγο το σπερνό μας μηνούσε.

 

Βραδυνές προσευχές μας των παιδιάτικων χρόνων

που νικούσατε πάντα τον ανθρώπινο πόνο

με γλυκειά νοσταλγία σας γυρίζω στο νου μου,

καθώς πάλι θυμάμαι την πηγή του χωριού μου.

  

Διαβάστηκε 3611 φορές
София plus.google.com/102831918332158008841 EMSIEN-3