Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012 09:37

Η αξιοποίηση του χρόνου μας, εξαγοραζόμενοι τον καιρό. Κύριο

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(5 ψήφοι)

Οι μέρες κυλούν και χάνονται σαν ορμητικά ποτάμια και μεις μέσα στην παραζάλη των βιοτικών μεριμνών δεν καταλάβαμε πότε ήμασταν παιδιά και πότε φτάσαμε στην ηλικία που είμαστε τώρα. Και αν κοιτάξουμε πίσω μας αναρωτιόμαστε, τι κάναμε τόσα χρόνια, μήπως βρισκόμαστε στα ίδια πάθη χωρίς πρόοδο στην αρετή, ας ακούσουμε το εξαγορεζόμενοι τον καιρόν.

 

Λέμε να μας δώσει ο Θεός χρόνια να παντρέψω τα παιδιά να δω εγγόνια… η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια, που και 1.000 χρόνια να ζήσει δεν του φτάνουν, πάντα θα υπάρχουν εκκρεμότητες. Πολλές φορές κρύβουμε τα πραγματικά χρόνια μας ενώ είμαστε 60 λέμε ότι είμαστε 50 ετών, τα μαλλιά μας από άσπρα που επίτηδες μας τα έδωσε ο Θεός, τα βάφουμε μύρα ή κόκκινα ή ντυνόμαστε με νεανικά ρούχα, κρυβόμαστε ψεύτικα, δεν παραδεχόμαστε ότι έχουμε λίγο χρόνο μπροστά μας.

Εξαγοραζόμενοι τον καιρόν σημαίνει την αξιοποίηση του χρόνου με σκοπό τη σωτηρία μας και τη μετάνοια, δηλ. ναι μεν θα ασχοληθούμε με την εργασία μας, με την οικογένειά μας αλλά θα βρούμε χρόνο για προσευχή, εξομολόγηση, εκκλησιασμό τώρα όσο ζούμε γιατί μετά στην άλλη ζωή δεν θα μας δοθούν ούτε 2 λεπτά.

 Ακόμα και ο σκλάβος και φυλακισμένος ας μη τεμπελιάζει στα πνευματικά λέγοντας, εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα, ας μετανοεί και ας προσεύχεται από το πρωί ως το βράδυ στο σκοτεινό κελί του και αυτό θα του το μετρήσει ο Θεός το ίδιο με εκείνον που έχτιζε εκκλησίες με τον πλούτο του. Ο Θεός βλέπει τις συνθήκες του καθενός και ζητά ανάλογα από τον καθένα να πράξει. Έτσι ο χρόνος για άλλους γίνεται σέλλα και για άλλους αναβάτης. Σε άλλους δίνει φτερά ενώ τους παράφρονες τους καταστρέφει. Αγ. Νικολάου Μελιβίροβιτς.

Παρατηρούμε τον κόσμο από την μία πνιγμένο σε φροντίδες και από την άλλη να σκοτώνει την ώρα του στην T. V.  – κουτσομπολιό – τάβλι και για προσευχή ή μελέτη πνευματική να μην έχει 10 λεπτά την ημέρα. Είπα σε 2 μητέρες, πάρτε αυτά τα βιβλία να διαβάσετε, που να βρούμε χρόνο με μωρό… Η Αγία Περπετούα ήταν 22 χρονών νιόπαντρη, με ένα μωρό, από πλούσια οικογένεια, την κατήγγειλαν οι ειδωλολάτρες στο δικαστή επειδή ήταν χριστιανή, οι γονείς της έπεσαν στα πόδια της, λυπήσου μας τι πας να κάνεις τρελάθηκες, αρνήσου για λίγο της είπε ο δικαστής (επειδή ο πατέρας της είχε αξίωμα) δεν δέχτηκε, πήγε ο άντρας της, της πήγαν το παιδί της 2 χρονών και δεν αρνήθηκε το Χριστό, προτίμησε το μαρτύριο, υπερέβη τους φυσικούς νόμους ανάμεσα στην αιωνιότητα και τους συγγενείς, ιεράρχησε τις σχέσεις οικογένεια – Θεός, εξαγόρασε τον καιρό για να κερδίσει την αιωνιότητα.

 

 

Πάνω από όλες τις υποθέσεις μας να είναι η σωτηρία της ψυχής μας. Και αν κερδίσουμε τον κόσμο όλο και ζημιωθούμε την ψυχή μας χάνουμε τα πάντα, πάνω από όλα να βάλουμε πρόγραμμα πνευματικής πορείας χωρίς αναβολή και αμέλεια ή ραθυμία, σήμερα να μετανοήσουμε, να συγχωρήσουμε τον εχθρό μας, να προσευχηθούμε… όχι λίγο πριν κοιμηθούμε να κάνουμε ένα σταυρό μισοκοιμισμένοι και αυτό είναι όλο, αλλά και το πρωί πριν την εργασία, το μεσημέρι στο φαγητό… ο χρόνος είναι χρήμα με τον οποίο αγοράζεις την αιώνια ζωή ή την αιώνια κόλαση.

Αν κάποιος άνθρωπος εκμεταλλευτεί χριστιανικά τον χρόνο του, ο Θεός θα οικονομήσει να έχει ένα ειρηνικό και χριστιανικό τέλος. Αντίθετα αν κάποιος ζει μία ζωή διεφθαρμένη τότε πεθαίνει αμετανόητος. Οι ιερείς έρχονται σε επαφή με ετοιμοθάνατους π. χ. υπήρχε κάποιος που ψυχορραγούσε και με κάλεσαν οι συγγενείς να τον κοινωνήσω, προσπάθησα να τον πείσω να εξομολογηθεί και να μεταλάβει και άρχισε να φωνάζει δεν θέλω, ώσπου ξεψύχησε. Αν ο άνθρωπος από νέος δεν στραφεί στο Θεό αλλά σε ηδονές, διαστρέφεται και δύσκολα μετανοεί στα τέλη του, αγαπά τις αμαρτίες του, τις κουμουνιστικές ιδέες, τις μαγείες… Ακόμα και μικρά παιδιά έρχονται να κοινωνήσουν και με όλη τη δύναμη τους χτυπιούνται, αντιδρούν, αυτά έχουν πνευματικό πρόβλημα ίσως να ζουν σε περιβάλλον που οι γονείς βρίζουν, ζουν απρόσεχτα, αυτά τα παιδάκια πρέπει να τα φέρνουν τακτικά στην εκκλησία για να βοηθηθούν. Πολλοί νέοι λένε έχουμε χρόνο ας γλεντήσουμε τώρα και μετανοούμε αργότερα αυτό όμως είναι πονηρία, διψυχία. Ο Θεός δίνει ευκαιρίες μετανοίας ακόμα και στο τέλος της ζωής κυρίως σε αυτούς που αδικήθηκαν, έζησαν σε συνθήκες που δεν άκουσαν τίποτα για τον Θεό…

Ο χρόνος  έχει μεγάλη αξία , ‘’χρόνου φείδου’’ έλεγαν οι αρχαίοι, π. χ. ο Πυθαγόρας υποχρέωνε τους μαθητές του κάθε βράδυ να του λένε τι έκαναν την ημέρα, όταν δεν έβλεπε κάτι αξιόλογο, έλεγε ‘’Αλλοίμονο έχασα τον καιρό μου’’. Για τα παιδιά είναι καιρός μαθήσεως, για ενήλικες καιρός γάμου, τεκνοποιίας, δεν βλέπεις γέρους στο δημοτικό  - στρατό – ή να δημιουργούν οικογένεια γιατί πέρασε ο καιρός τους, έτσι και η σωτηρία μας τώρα κερδίζεται. Ο χρόνος είναι το τάλαντο, να μην μείνουμε χωρίς έργα σαν άκαρπη συκή, μόνο με φύλλα και μας καταραστεί ο Κύριος στην κρίση, ή ακούσουμε σαν τις μωρές παρθένες της παραβολής το ‘’δεν σας ξέρω’’. Π.χ. ένας πλούσιος μόλις άκουσε κλέφτες μέσα στο σπίτι του, τους έδωσε χρήματα πολλά και δεν τον ενόχλησαν, έτσι και εμείς ας δώσουμε τα υπάρχοντα μας για τη σωτηρία μας. Πόσος χρόνος πάει χαμένος από πνευματικά έργα, ας τηρούμε τις εντολές του Θεού… ενάρετη ζωή, αυτό έκαναν οι Άγιοι μας.

Φανταστείτε κάποιον να έχει βγάλει εισιτήριο να ταξιδέψει με αεροπλάνο στην Αγγλία και ενώ πλησιάζει η πτήση του, κάθεται στον καναπέ του δεν έχει ετοιμάσει τις αποσκευές του… Ανόητους ονομάζει ο Κύριος αυτούς που συνεχώς ασχολούνται με τις βιοτικές μέριμνες ‘’άφρων πλούσιε’’ όσα αποθήκευες τι θα τα κάνεις τώρα που οι δαίμονες σου ζητούν την ψυχή. Αν υπήρχαν κάποιοι που να μην είχαν πεθάνει θα λέγαμε ότι κι εμείς ίσως γλιτώσουμε.

Υπάρχει ένα βιβλίο που λέγεται ‘’ΜΟΝΟ 7 ΗΜΕΡΕΣ’’ σε αυτό περιγράφεται κάποιος ανέμελος στα πνευματικά, ώσπου είδε ένα όραμα ότι θα ζήσει μόνο 7 ημέρες και γι αυτό έζησε 7 τέλειες ημέρες με έργα αρετής ώσπου πέθανε ειρηνικά.

Ο Άγ. Ιγνάτιος γράφει στους πιστούς της Ρώμης βαδίζοντας προς το μαρτύριο ‘’ο δε τοκετός μοι επίκειται’’ = είναι κοντά η ημέρα της γεννήσεως μου. Όταν ο Χριστός ξαναέρθει να κρίνει τον κόσμο στην 2α παρουσία του, θα μας ρωτήσει πως χρησιμοποιήσαμε τον χρόνο μας, σαν γονιός – σαν ιερέας – σαν δάσκαλος – σαν χριστιανός… Ο Φίλιππος ο βασιλιάς της Μακεδονίας είχε διατάξει έναν στρατιώτη να του λέει συχνά ‘’μέμνησο ότι θνητός ει’’. Όλη η ζωή είναι γεμάτη πειρασμούς αλλά κυρίως όταν τελειώνει ο χρόνος της επίγειας ζωής μας, ο διάβολος σαν κοράκι περιμένει μήπως αρπάξει τη λεία. ‘’Πρόσχωμεν, άνω σχώμεν τας καρδίας’’.

Κάθε ημέρα να εργαζόμαστε από λίγο για να λάβουμε την αιώνια βασιλεία των ουρανών. Αμήν.

Διαβάστηκε 3910 φορές
София plus.google.com/102831918332158008841 EMSIEN-3